137 ما عقد ايمانه من لم يحفظ لسانه : آنكه زبانش را نگه نمى دارد رشتهء ايمانش را به خدا استوار نكرده است . 138 ما ظلم من خاف المصرع : آنكه از قبر مى ترسد ستم نكند . 139 ما غدر من ايقن بالمرجع : آنكه يقين ببازگشت بر پروردگار دارد خيانت و بيوفائى نمى كند . 140 ما اختلف دعوتان الّا كانت احداهما ضلالة : هيچ دو دعوتى اختلاف نداشتند جز اين كه يكى از آن دو تا كار را بگمراهى كشد . 141 ما تواضع احد الّا زاده اللّه تعالى جلالة هيچ مردى فروتنى نكرد جز اين كه خداوند بزرگ بزرگيش را افزود . 142 ما اعظم نعم اللّه فى الدّنيا و ما اصغرها فى نعم الأخرة : چقدر بزرگ است نعمتهاى خدا در دار دنيا و چقدر كوچك است آن نعمتها در جنب نعمتهاى آخرت . 143 ما ساد من احتاج اخوانه الى غيره : سرور و مولى نيست كسى كه برادرانش را نيازمند بسوى ديگرى كند . 144 ما استغنيت عنه خير ممّا استغنيت به آنچه كه از آن بى نياز باشى بهتر است از آنچه بواسطهء آن بى نياز گردى ( از اوّل خود را از مال بى نياز دانى بهتر است از اين كه بكوشى و مال بدست آرى تا از ديگران بى نياز گردى زيرا كه مال جهان در حكم آب شور است كه هر چند بيشتر بخورى تشنه‌تر شوى ) . 145 ما صبرت عنه خير ممّا التذذت به : آنچه كه بر آن صبر كنى خوشتر است از آنچه كه بدان لذّت برى 146 ما اقرب الحىّ من الميّت للحاقة به : چقدر زنده بمرده نزديك است براى ملحق شدنش به زودى به او . 147 ما ابعد الميّت من الحىّ لانقطاعه عنه : چقدر دور است مرده از زنده بواسطه بريدن او از زنده 148 ما امن عذاب اللّه من لم يامن النّاس شرهّ : كسى كه مردم از شرّش در امان و آسايش نيستند از عذاب خدا بر كنار و ايمن نيست . 149 ما غشّ نفسه من ينصح غيره : كسى كه ديگرى را پند مىدهد به خودش خيانت روا نمى دارد . 150 ما تسابّ اثنان الّا غلب ألامهما : هيچ دو نفرى به يكديگر دشنام ندهند جز اين كه آنكه پست تر است غلبه مىكند . 151 ما تلاحّا اثنان الّا ظهر اسفههما : هيچ دو نفرى با يكديگر نزاع نكنند جز اين كه آنكه نادان تر و بيخردتر است پيروز مى گردد .